Sunshine Stories

Salamat sa lahat ng bumati sa aking 24th birthday nung Linggo. Napangiti ako nung natanggap ko ang mga tawag at sulat niyo. Meron akong tatlong mahalagang resolution sa aking kaarawan.

1. Magpapagupit na ako ngayong linggo.
2. Babawasan ko na ang addiction ko sa full cream milk.
at ang pinkaimportante
3. Iinom na ako ng tubig mula sa gripo para hindi ko kailangang lumaklak ng full cream milk sa umaga, tanghali at gabi.

Lingid sa kaalaman ng marami ay wala akong tiwala sa tubig sa gripo dito dahil nasanay ako sa bottled/filtered/purified water sa Pilipinas. Hindi ko ma-imagine na patutuluin ko na lang basta at iinumin yung tubig sa baso. Sobrang lamig na kasi nun kaya hindi na kailangan ilagay sa ref.

Alam ko namang malinis at hindi nakakamatay pero hindi lang talaga ako sanay. Kaya naman ang pinatulan ko ay yung Vitamin D milk na $3.50 ang isang gallon at mauubos ko yun within one week, minsan kahit mga limang araw lang. Ang dami tuloy kinita na pera sa kin ng Kroger’s at Seaman’s grocery dahil dami ng nabinili ko sa kanila mula August.

Iinom lang ako ng tubig pag naubos na yung milk at juice supply ko, o kaya sa drinking fountain o kaya bottled water, o kaya sa restaurant. Wala namang masama sa milk, in fact, magkakaroon ako ng strong bones na mahalaga sakaling mahulog ako sa kalsada habang nag nagba-bike at malakas ang buhos ng snow. Pero ang pangit dun eh mas konti yung iniinom kong tubig. Tsaka isa pa, ang daming saturated fats na napupunta sa katawan ko.

Hmmm….yun siguro ang dahilan kaya hindi ako pumapayat kahit nag eexercise ako sa treadmill, arc trainer, at cross trainer sa Ping Center...at tuwing nakakakita o nakakaisip ng baka (cow) yung roommate kong Hapon eh naiisip niya ako.

Nagbago ako finally ng isip nung sumabog yung pipes ng kitchen sink namin dahil sa sobrang lamig ng snow kasi matagal di nagamit tapos tinapatan ng heater ni Laura. Bago yun eh ayaw lang umandar nung hot water kaya kinailangan kong maghugas ng plato sa sobrang lamig na tubig to the point na ang sakit na ng daliri ko at naninigas na. Pagkatapos noon, nakumbinsi akong ok na rin inumin ang tubig sa gripo, tutal naman, gusto ko ng cold water.

Kaya nung birthday ko, I told myself I’l wean myself from milk and drink something crystal clear.

CHEERS!

"Prepare your space for sub-zero temperatures this weekend."

Ito ang babalang dumating email ng lahat ng studyante ng Ohio U ngayong umaga. Ayon sa national weather forecast, aabot ng -18.33 degrees celsius ang temperature sa Lunes ng gabi kayat dapat maghanda daw kami. Hindi pwedeng naka-off ang mga heater kahit gusto naming magtipid ng kuryente at gas kasi mag-freeze o mag-burst ang mga water pipes ng bahay namin.

Sa sobrang ginaw, kahit na nakasuot na ako ng tatlong patong ng makapal na sweater habang bumibili ng aged cheddar cheese sa Farmer’s Market ay tumataas pa rin ang balahibo ko. Kasi naman, itong babaeng nagbebenta ng masarap na cheese e ang tagal mag-compute ng sukli. $10 minus $3.62 eh limang minuto niya iniisip ang sagot.

Girl: "….so I have 70 cents, 80 cents, 90 cents…."

Ako: (sa isip ko) "My golly naman, 10-3.62 lang hindi pa alam ang sagot!"

Girl: "…wait, this can’t be right….."

Ako: (sa isip ko) "Gamitin mo kaya yung calculator sa harap mo."

Siguro na brain freeze na rin siya sa ginaw kasi hindi na siya makapag-math. Well, ayoko naman siyang kulitin kasi hindi ko rin alam yung sagot dahil tinatamad ako mag subract mentally. Mweheheh! Tsaka naninigas na ako kakaintay. Sa wakas eh tinulungan siya nung kasama niyang nagbebenta kayat nakuha ko na ung keso ko. 
———-

Kahapon, malakas ang buhos ng snow dito pero nag bike pa rin kami papuntang school kahit hindi pa na-plough yung kalye. Hindi pala kami pwedeng maki-angkas dun sa school bus ng dormitory sa kabilang kalye dahil kilala daw nung driver yung mga pasahero at pinapatalsik niya yung mga nagpapanggap. Nagdoble ingat na lang kami at sinigurado naming dun sa naiwang bakas ng ibang dumaang kotse kami nagba-bike. Nadaanan na kasi ng mga gulong nila yung makitid na bahagi ng kalsada kaya walang snow at di kami madudulas.

Sabi ni Laura sa akin, "Look Duday, we’re the only two insace people biking in this weather!"

—————

Friday ng gabi, nagkasudo kami nina Laura at Sumi na panoorin sa Athena Grand Cinema ang "Last King of Scotland." Ito ang sinehan na nasa tabi ng pinupuntahan naming grocery (Kroger’s) pag Sabado ng umaga at ng local shopping mall na kalahati lang ang bukas na tindahan sa loob kahit anong araw ka  pumunta.

Wala akong ideya kung tungkol saan ang pelikula. Akala ko, para siyang Braveheart or something about heroism. Dios mio! Tungkol pala yun sa isang paranoid na diktador sa Uganda noong 70s na nagpapatay ng more than 300,000 civilians!!! So much for relaxation on Friday!

Ang pangalan ng sadistang ito ay Idi Amin Dada at naniniwala akong isa siyang baliw. Grabe! Dun nga sa isang eksena sa pelikula eh tinakpan na namin ang mga mata namin dahil sa sobrang brutal niya. Hanapin nyo sa Google ang pangalan ni Amin at makikita nyo ang listahan ng ginawa niyang karahasan. Tawagin ba naman ang sarili niyang "Lord of All the Beasts of the Earth and Fishes of the Sea!

Kaya paglabas namin sa sinehan at midnight, nagkasundo kaming tatlo that we needed a drink kung hindi babangungutin kami sa lahat ng nakita namin.

Laura: "Let’s talk about something else! We could tell jokes!" At nag joke nga siya. Matapos nun naalala niya bigla, "You know what, my boyfriend and I watched Hotel Rwanda when we went out on a date before."

Me: "You what?! Why did you watch a genocide movie on a date night?"

Laura: "I know! We were both crying afterwards and we did just said good night afterwards and slept.We were so disturbed by the movie!"

Naman! Kung ako din yun eh mapapatanga na lang ako buong gabi kakaisip kung ano nang nangyayari sa mundo. Not romantic at all! So ayun, pag uwi namin ay isa isa kaming nag-curl up sa kama at nag-wish na sana hindi namin mapanaginipan ang kalagiman ni Amin at mapawi ng makapal na kumot at medyas ang lamig ng winter.