Sunshine Stories

para akong isang sisiw sa poultry na tumatabi sa ilaw ng lamp para mainitan tuwing umaga at gabi. nilalamig ang kamay ko tsaka ang paa ko kahit may medyas at nakabalot ako sa kumot dahil patuloy na bumababa ang temperature. tinatapat ko yung palad ko sa bulb sa tabi ng study table ko para mawala ang nginig sa mga daliri ko at makapag-notes ako ng maayos.

iniisip ko, mag-heater na lang ako kapag hindi na kaya ng powers ng dalawang kumot at sweater ang ginaw. kasi, pag pinaandar ko yung heater, tataas yung bill namin at wala pa akong sweldo til oct. 1. sana uminit pa at magkaroon pa ng sunshine para sa akin!

minsan iniisip ko, kung mababawasan ba ang perceived coldness nararamdaman ko kung meron akong ka-holding hands. kasi pag nagsisimba ako pag Linggo, may isang couple - lolo at lola - na super sweet sa buong misa. imagine, kapag yung part ng gospel na "Glory to you o Lord" e si Lolo ang gagawa ng sign of the cross kay Lola tapos mag-kiss sila! Tapos lagi silang magkahawak - kamay.

Minsan natutuwa ako, pero minsan naiinggit ako. Naiiyak na nga ako minsan sa inggit at gusto ko silang sigawan na "pwede ba, wag masyado!!!!" Kasi naman, nakaka-miss, lang talaga. Eh kahit nga "Ama Namin" eh wala akong ka-holding hands at parang kulang kahit saang anggulo ko tingnan. Iba pa rin yung human touch to make you feel part of something - a relationship, a family, a community.

May mga pagkakataon na ang hirap lang talaga isipin na two years walang mag-embrace sa kin in the way I want to be embraced. Sinusubukan ko na lang yun bawiin sa mga sulat at sa mga images sa webcam. Minsan, sapat na yun pero pag hindi na, bubuksan ko na yung heater sa kwarto.

:)   

This entry was posted on Thursday, September 21st, 2006 at 5:46 pm and is filed under Hope. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.