Sunshine Stories

Gusto kong ibalita sa inyong lahat na naimbitahan ako ng isang Pilipina (si Tita Grace) dito for dinner sa bahay nila at pinakain nila ako ng PANCIT at SINIGANG NA BABOY! Woohooo!!! Ang saya-saya!!! Can you believe that? Pagkaing may sabaw!! Yahoo!!

May kanin shempre at may giant strawberries with chocolate for dessert. Ang pinakamasayang bahagi ay marunong mag-Tagalog ung mga dalawang bata at pareho kami ng probinsya nung nanay ni Tita Grace kaya hindi ko kailangang mag English buong gabi.

Sabi nung husband, "You’re the second person I’ve met who was overjoyed to see that rice was being served for dinner. We had a Japanese visitor recently and she clapped her hands when she saw it and ate so much!" Well, sino ba naman ang hindi matutuwa? Mas masaya kumain ng kanin at sabaw kung marami kang kasama sa table at kaagaw sa pagkain diba?

Na-touch nga ako kasi tumugtog yung 9-year old daughter (si Jenelle) nila ng violin for me at yung 3 years old (si Amihan) naman ay nagki-kiss at yumayakap na sa akin pagkatapos ng kainan. Naisip ko tuloy, how nice it is to belong to a family - home away from home. Para nga akong flip eh, naluluha habang nakikinig ng isang elementary violin piece. Wala lang. Basta lang.

Pero matapos ang picture taking at humalik na sa akin yung dalawang bata, naisip ko, I’ll be ok -  basta may kanin at sabaw kahit paminsan minsan lang.

Dahil sanay ako sa jaywalking sa Pilipinas, kahit na sa isang major highway tulad ng EDSA, nanibago ako sa mga traffic signs dito sa Amerika. Sa bawat kalye, meron malaking "WALK" at "DON’T WALK" na paalala. Kung hindi ako nagkakamali, may 23 seconds ako para tumawid pero sa  huling 10 seconds ay may warning na maghintay na lang ako sa susunod na interval.

Nung unang linggo ko dito at ay medyo paranoid ako kung matiticketan ako ng pulis pag tumawid ako sa maling oras.  Palaisipan talaga sa akin kung merong mga hidden camera sa mga traffic lights na makakakita sa mga pasaway na katulad ko. Sabi ko sa sarili ko, baka mapa-deport ako dahil sa jaywalking, nakakahiya naman.

Minsan kasi, walang tao sa kalye at wala ring kotse tapos hindi ko ma-figure out kung bawal pa rin maglakad. Isang beses pa nga, halos sumubsob na ako sa kalsada kasi nung tatawid na ako, biglang nagpalit ng senyales! Aba, eh napaurong ako kasi baka sagasaan nila akong lahat diba?

Kaya naman natuwa ako nung nalaman ko na hindi lang ako ang naninibago sa American culture. Nung unang malaking pagtitipon ng mga international students, kinuwento nila kung ano yung mga pareho at kakaiba sa kanila. Tingnan nyo to:

1. Sabi nung isang English teacher from China, hindi daw siya sa sanay umupo sa toilet seat. "How can you sit on those cold, round things?" tanong niya. "In China, we always squat!" so she’s still getting used to the idea.

2. Si Eunice naman, from Malaysia, nalito daw siya nung unang beses siyang tanungin ng "Hey, what’s up?" Ang sagot niya, na tama naman kung iisipin, ay "The moon and the stars!"

3. Ang problema naman ni Mauricio from Colombia, na problema rin namin na mga galing sa mga kulturang very touch at affectionate, ay kung pwede bang mag-kiss at hug pag bumabati at nagpapaalam. Kasi sa kanila daw, ang mga lalaki ay nagyayakap with a pat on the back eh ang mga Amerikano in general, hindi ganun. They are not an intimate culture at all.
Nag-agree dito ang dalawa kong American housemates. "Americans don’t kiss, except if you’re really good friends. We shake hands, that’s all."

At saka yung parati nilang tanong na "How are you?" or "How was your day?" ay hindi imbitasyon para sa isang dibdibang kumustahan. Para siyang "Oy kamusta?" sa Tagalog. Ito ay expression of politeness lang at hindi ka required sabihin ang totoong feelings mo like, "Bad hair day ako ngayon." or "Pagod ako, nami-miss ko ang nanay ko, tapos ang dami ko pang dapat gawin tulad ng….blah….blah…blah…."

Shempre, shocking ito sa ibang kultura kasi sa kanila, pag tinanong mo, asahan mong sasabihin talaga nila at hihinto sila sa kalye para makinig. Sabi nga nung isa, "I don’t get it why they want to know how I am but they don’t want to stick around to listen!"

4. Pero ang pinaka panalo sa lahat ay yung kwento ng isang group of Chinese guys from Shanghai. "I don’t think anyone among you had a smiliar experience to us. We usually don’t cook chickens in an oven. So we came here, we took chicken and put it inside the oven without the pan.

We turned it on and after some time, smoke came out, it reached the smoke detector, and set the alarm!!! Within ten minutes, two fire trucks came to our place! So the lesson learned for us is, BE CAREFUL WITH THE OVEN."

O diba, san ka pa?

Naisip ko tuloy, "Yehey, ang saya naman, hindi pala ako nag-iisa!"

Sabi ng kaibigan kong si Chivas na mag-aaral sa Taiwan, nag-eenjoy daw siyang basahin ang blog ko. Naks naman diba? Touched ako. So this one’s for you Chivas. Sandali na lang at magpapalitan na tayo ng makukulit na storya about studying abroad.

* * *

Kahapon ay nakapamili na ako ng matino sa supermarket. Buti na lang at kasama ko yung housemate kong si Ate Sonia. Kung hindi, siguro tatlong oras ako sa loob kakahanap ng all purpose cream.

Hindi naman bago sa akin ang grocery. Mahilig ako magluto at pamilyar naman ako sa organization ng isang typical supermarket. Siguro na-overwhelm lang ako sa dami ng pagpipilian at kung aling produkto ang mas mura dito at yung mas mahal.

Pero isipin mo naman ang dilemma ko nung naghanap ako ng isang regular box ng Honey Stars. I was faced with an aisle of choices - siguro 50 brands - pero wala nung gusto ko! Darn! Dalawa na kaming tumitingin sa mga boxes kung ano yung pinakamalapit na kapareho pero it was taking us forever. I finally settled with Honeycomb nutritious sweetened corn and oat cereals. I chose it not because I particularly liked it but because it had the word honey and it must taste similar to what I had in mind.

Alam nyo yung feeling na sa sobrang daming brands eh hindi na lumulusot sa utak nyong dalawa kung ano ung nakita nyo? Ganun mismo ang nadama ko at that moment - information overload - and that’s just one product.

The same thing happened when I was looking for mushrooms and for cream.Limang minuto na kami nag-uusap sa harap ng chiller sa grocery sa milk section at hindi daw niya alam kung ano yung all purpose cream. Kasi ang meron daw ay half and half at whipping cream.

E sabi ko, "alam mo yun eh, yung cream sa fruit salad."
Kumunot ang kilay ni Ate Sonia, "fruit salad na may cream?"
Aba pagod na ako mag explain. "Wag na nga lang. kakainin ko na lang yung peaches na walang cream. Uwi na tayo."

Ganito rin ang sinabi sa kin ni Peter na boyfriend ng roommate kong si Laura. "You know what? It’s almost impossible to find a simple toothbrush with straight bristles. Nothing fancy, just toothbrush. You have the plastic handles, the bendable heads, the different bristle lengths, electronic ones, and so on. Why is that?"

Ito na marahil yung sinasabi ni Barry Schwartz sa kanyang librong "The Paradox of Choice: Why More is Less." In his view, “unlimited choice” can “produce genuine suffering.” In simple words, ang hirap mamili. At pag nakapili ka na, kinakabahan ka minsan kakaisip if you really made the right choice. So in the end, pipili ka na lang ng pwede na or ayaw mo na lang isipin yung ibang choices or makipag compare sa kaibigan mo para lang hind ka magregret. Kainis no?

Minsan napapaisip talaga ako kung mas madali ba mag grocery kung may limang brand lang ng cereal - Koko Crunch, Honey Stars, Kellog’s, Milo, at Fruit Loops as opposed to to 25. Pero, siguro maganda rin kung madami akong choices depending sa mood ko o sa budget ko o sa percentage ng fat content na acceptable sa akin..

Ang solusyon na pinropose ni Schwartz  ay maging  "satisficer" ako sa halip na  "maximizer." Yung maximizer daw kasi, kailangang makita at mapagkumpara LAHAT ng choices bago mag decide. Ang satisficer ay "content with the merely excelent as opposed to the absolute best."

Imagine n’yo na lang ang implication nito mula sa pag-shopping natin hanggang sa pagpili ng boyfriend. Pag maximizer ka, collect muna bago select. Pag satisficer ka, parang "ops, ok na ako dito."

Ang lesson learned para sa akin, I have to look at my choices pero not obssess over it. Il consult people,  check out the literature, and maybe sleep over it. Kasi at one point, sa dami ng pagpipilian o sa kawalan nito (kung lalaki ang topic), maloloka ako pag di ako namili. Kailangan kong mag decide or mag-settle or simply makontento kung anong meron ka.

Kasi kung hindi, baka hindi na ako makalalabas sa supermarket of choices at uuwi akong gutom, walang cereal, walang mushroom, at walang toothbrush.

Kawawa naman ako pag ganun. Mwehehe.

Sabi ko nga sa kaibigan ko, feeling ko, ako si Renee Zellwegger sa Cold Mountain. Kasi dun sa pelikula, nilinis niya ng nilinis yung bahay ni Nicole Kidman na halos tubuan na ng gubat dahil sa kapabayaan. Ganung lebel yung apartment ko dito sa Athens. Maganda naman ngunit inabutan kong sobrang dumi. Yuck kadiri talaga.

Pangalawang araw ko na nag-rake ng damo. Mga tatlong oras ko yung ginawa kaninang umaga kaya yun na ang exercise ko. Bad trip nga at walang walis tingting dito kaya itong broom na mataas
ang gamit ko. At sumasakit na ang likod ko dahil wala silang dustpan na
mataas.

Naka tatlong garbage bag na nga ako ng tuyong dahon dito sa backyard namin at tatlong garbage bag ng iba’t ibang kalat. Imagine, sa ilalim ng lawn mower ay may mga nakadikit na damo na 2 buwan na siguro dun. At sa window namin sa harap ng kitchen ay may makapal na cobwebs may tatlong patay na moth na nakadikit para kainin ng gagamba. Yan ang view habang naglilinis ka ng plato.

Buti nga tinulungan ako ng roommate ko kahapon at ng boyfriend niya na kamukha ni Peter Parker. Naglinis kami ng ref, ng pantry, ng bathroom, ng living room at ng porch hanggang 1:30 am. Kung hindi, siguro natulog na kami kasama ng mga bugs.

Nagtataka nga ako bakit wala akong ipis na nakikita o kaya langaw na sinlaki ng andun sa Pilipinas. Wala pa rin akong nakitang ahas sa garden bagamat napakakapal ng weeds sa likod. Kung hardinera lang ako, matagal ko nang inupakan itong garden. Ito kasing may ari ng lease ng bahay ay mahilig naman sa halaman kaya maraming mga potted plants sa harap at likod. Pero hindi naalagaan kaya naging mini forest na itong lugar.

Para sa mga kaibigan ko sa UPLB, ang harap ng bahay namin ay parang yung sa harap ng Pahinungod. Animo’y English garden na iba’t ibang nakatanim at mukhang kalahati dun aay ligaw na damo. Pero wag ka, may poison ivy daw dun kaya wag akong basta bastang maggugupit ng halaman.

Minsan iniisip ko, para namang na sa LB rin ako . Ang kaibahan nga lang ay hindi mainit, mas malaki ang bahay, at kailangan ikaw ang dumiskarte sa furniture mo mula sa thrift shop. At hindi mo pwede basta ututsan yung roommate mo na "Hoy ang kalat mo, linisin mo yan!"

Kasi sa LB, pagdating mo sa bahay, furnished na. Dito mismatched ang mga gamit o walang gamit kaya bahala ka maghanap san ka kukuha ng dresser lalagyan ng panty mo at sapatos at paano mo iuuwi ang bagong mattress kung wala kang kotse.

Pero sa awa ng Diyos, ay 75% clean na ang bahya. Pwede nang tulugan. My kama na ako at nadecorate ko na ang maliit kong kwarto ng bagong lampshade at litrato sa dingding. Wala pa akong computer, dresser, calendar, alarm clock, study table, at digital camera. Lahat ng gusto magbigay, welcome yan sa akin! Mahal gumastos in dollars eh. Mwehehe.

Basta ang lesson sa akin sa unang tatlong araw ko, create a home you would love to go home to. Kahit gaano pa kahumble or grand ang bahay, basta malinis, secured, at mabubuhay ka dun sa winter, ok yan.

Welcome to America.